Warsaw Summer Jazz Days - Julian Lage, Bill Frisell Trio, Harriett Tubman : The Band

Warsaw Summer Jazz Days - Julian Lage, Bill Frisell Trio, Harriett Tubman : The Band

Miejsca imprez:

Ceny biletów:
    - 160zł, 140zł, 110zł, 80zł

Szczegóły wydarzenia

Warsaw Summer Jazz Days


Julian Lage

Bill Frisell Trio

Harriett Tubman : The Band


Harriet Tubman


W żyłach tego eksperymentalnego tria soulowo-rockowego z Brooklynu płynie muzyczna krew Jimiego Hendrixa, Ornette Colemana i Parliment-Funkadelic. W skład grupy wchodzą: gitarzysta i wokalista Brandon Ross, basista Melvin Gibbs i perkusista JT Lewis. W swojej muzycznej karierze współpracowali z takimi artystami jak Cassandra Wilson, Living Color, Lou Reed, Herbie Hancock, Henry Threadgill, Sting, Arrested Development, the Rollins Band, David Murray i Me’Shell brzmienie charakteryzuje czysty i wyzwolony ekspresjonizm muzyczny - głęboka i pełna satysfakcji medytacja nad wolnością. Grupa Harriet Tubman powstała w 1998 roku, gdy perkusista J.T. Lewis, gitarzysta Brandon Ross i basista Melvin Gibbs spotkali się aby założyć zespół, który niósłby za sobą jakieś znaczenie. Nazwa grupy nawiązuje do bohaterskiej afro-amerykańskiej niewolnicy, która ryzykowała życie aby uciec z niewoli i pomóc innym 300 osobom wydostać się na wolność. Dlatego muzyka Harriet Tubman jest głęboko inspirowana ideałami wolności. Muzyka tego tria - połączenie fali soul, rock, jazzu i bluesa - bada głębię tych gatunków w autorski, unikalny sposób, prezentując ich muzycznąekspresję. Mitch Myers (Amazon) powiedział kiedyś, że Harriet Tubman jest "pobudzającym umysł i wyobraźnię, inspirowaną instrumentalną rozmową między trzema znakomitymi muzykami, którego moc jest dużo większa, niż innych zespołów". Harriet Tubman łączy w swojej muzyce sampling inne cyfrowe metody w ciekawe brzmienie pionierskiego ducha jazzu. Wydobywanie nowych sposobów wykorzystania technologii muzycznych w celu tworzenia innowacyjnych kompozycji stanowi ważną część tradycji afro-amerykańskiej a trio traktuje projekt Harriet Tubman jako swój wkład w tę tradycję. Poszukując zawsze nowych brzmień w tradycji i historii muzyki, Lewis, Ross i Gibbs określają swoją muzykę jako kontynuację innowacji muzycznych, prezentowanych przez tak różnorodni autorów jak: Ornette Coleman, Jimi Hendrix, Derrick May, Art Ensemble of Chicago i Parlament-Funkadelic. Członkowie zespołu przyznają: "Uważamy, że nasz wybór drogi muzycznej ma wartość i znaczenie, które łączy się z przebudzeniem, nowym poszukiwaniem muzycznego doświadczenia, które widzimy i doświadczamy gdziekolwiek gramy. Nasza muzyka nie jest określana przez gatunek, czy wiek słuchacza, nie mówi w jaki sposób należy jej słuchać.”Blog muzyczny Bold as Love tak chwali muzyków: "Te trzy osoby są doskonałymi muzykami, którzy są u szczytów swoich muzycznych możliwości. Można od razu rzec, że kiedy słuchasz tego tria. nie musisz dostosowywać się do muzycznych trendów bo wiesz, że ci ludzie robią coś wyjątkowego".


Skład:

  • Brandon Ross- gitara/wokal/banjo
  • Melvin Gibbs – bas elektryczny
  • JT Lewis - perkusja

Bill Frisell Trio


Bill Frisell

Kariera artysty obejmuje ponad 35 lat koncertowej obecności na scenie oraz realizacje wielu wybitnych nagrań, których kolekcja została wymieniona na łamach prestiżowego magazynu Down Beat jako najwybitniejsza twórczość minionej dekady. W zestawieniu znalazłsięnajnowszy album, będący owocem współpracy z wytwórnią Savoy, ”Sing of Life” z 858 Quartet, krążek ”Beautiful Dreamers”, osobista interpretacja dorobku Johna Lennona ”All We Are Saying” oraz pierwszy album, zrealizowany przez OKeh/Sony Masterworks, Big Sur, z muzyką na zamówienie Monterey Jazz Festival i skomponowaną w malowniczym regionie Glen Deven Ranch, w kalifornijskim Big Sur, na instrumenty smyczkowe, gitarę i perkusję. Najnowszy album, ”You Wish Upon a Star”, wydany nakładem wytworni Okeh/Sony, narodził się w trakcie dwuletniego pobytu gitarzysty w roli opiekuna gości w nowojorskim Lincoln Center podczas cyklu ”Roots of Americana” (wrzesień’13 – maj ’15). Wykonawcami, biorącymi udział w projekcie, są wokalistka Petra Haden, Eyvind Kang (altówka), Thomas Morgan (gitara basowa) i Rudy Royston (perkusja). Album prezentuje autorskie aranżacje i interpretacje ”Music from Film and Television”. Magazyn Jazz Times określiłgo słowami: „Szczególną uwagę przykuwajątu niezapomniane motywy, połączone z namysłem, lekkościąi pasją, charakterystycznymi dla Frisella i znakomitego zespołu”. Na trasach koncertowych pojawiają się Haden, Morgan i Royston. Nieustannie poszukując możliwości“sięgania do swoich korzeni”, swoim najnowszym albumem ”GUITAR IN THE SPACE AGE!”, artysta oddaje swoisty hołd muzyce popularnej, która wywarła na nim znaczący wpływ w okresie dojrzewania, przypadającym na narodziny gitary Fender Telecaster. „Instrument ten skutecznie ukierunkował drogę moich muzycznych decyzji”. Frisell, wraz z zespołem, sięga po serię”Masterworks” wydawnictwa Okeh/Sony, związaną z The Beach Boys, Juniorem Wellsem, Pete’m Seegerem, The Byrds, Duane’m Eddy’m, The Ventures, The Kinks, Chetem Atkinsonem, Linkiem Wray’m, Speedy West & Jimmy Bryant, The Astronauts, Merlem Travisem, Johnny’m Smithemi innymi, jak również z dorobkiem własnym. Gitarzysta posiada bogate doświadczenie w wyrażaniu wielkich idei w niewielkim formacie. Szeroko okrzyknięty jednym z najbardziej charakterystycznych i oryginalnych improwizatorów naszych czasów, zwraca się w stronę głębokich inspiracji nad fotografiami Mike’a Disfarmera, a także do wielkiej powodzi nad Missisipi w 1927 roku. Z tego powodu Jazz na Lincoln Center skomponował program nazwany ”Roots of Americana”. Produkcje Frisella dla wytwórni Nonesuch obejmują szeroki zakres muzycznej leksyki, od oryginalnych ścieżek muzyki do filmów Bustera Katona, aranżacje na rogi i smyczki (Blues Dream, History, Mystery, Unspeakable), współpracęz basistą, Viktorem Kraussem i perkusistą, Jimem Kelnerem (Gone, Just Like aTrain, Good Dog, Happy Man), album z muzykami z Nashville (Nashville), solowy krążek (Ghost Town), kolekcję inspiracji amerykańskimi, tradycyjnymi pieśniami ludowymi (The Willies), i dwa albumy trio z legendami jazzu – Dave’m Hollandem/ Elvinem Jonesem i Ronem Carterem/ Paulem Motion. Wydawnictwo ”The Intercontinentals”łączy w sobie Frisellowską stylistykę amerykańskich korzeni z brazylijskimi, greckimi oraz malijskimi wpływami. ”Disfarmer” nawiązuje do dorobku wiejskiego, arkansyjskiego fotografa, Mike’a Disfarmera. Uznawany za jednego z 21 najważniejszych i najbardziej płodnych artystów, w 2012 roku uhonorowany został prestiżową nagrodą Doris Duke Artist. Pełniłteż funkcję jednego z dyrektorów artystycznych w San Francicso Jazz.


Kenny Wollesen

Nowojorski perkusista. W ciągu dekady lat 90. uczestniczył w nagraniach ponad 30-stu albumów, zdobywając renomę artysty o niezwykłej wszechstronności, doskonałym warsztacie oraz oryginalności. Współpracował przy licznych nagraniach i występował z różnorodnymi stylistycznie artystami, począwszy od Toma Waitsa (udział w projekcie ”Black Rider” obok Williama S. Burroughsa), aż po Seana Lennona i Rona Sexmitha (współpraca przy drugim albumie, ”Other Songs”). Jest założycielemNew Klezmer Trio. Nieustannie obecny na nowojorskiej scenie jazzowej i awangardowej, co nie przeszkadza mu zaledwie w jednym miesiącu jeździć w trasy Billem Frisellem oraz Myrą Melford. Autor najznakomitszego połączenia nowoczesnego drive’uzeklektyzmem, przy jednoczesnym szacunku dla XIX- wiecznej klezmerskiej leksyki. Na przełomie 1987 i ’88 roku, z Kennym na perkusji, ”The Klezmorim” miał szansę uzyskaćuliczny funkgrooverodem zpoczątku XX wieku oraz odwagę połączenia muzyki klezmerskiej z rockiem i jazzem. Wollesena okrzyknięto mianem „bębniarza bębniarzy”, grającego jednocześnie w sposób lekki i mistrzowski, zanurzając beat w pikantnym gulaszu muzycznych pomysłów.


Tony Scherr

Brooklynski artysta rozpoznawany głównie z wokalu oraz gitary hawajskiej w formacji pod szyldem "Tony Scherr Trio" (Anton Fier, Rob Jost), kojarzony równieżzewspółpracy z Billem Frisellem, z grupą "Sex Mob" oraz licznymi występami obok takich artystów, jak The Lounge Lizards, Willie Nelson, Norah Jones, Rickie Lee Jones, Dakota Staton czy Feist. Tony’ego usłyszeć można na niedawno zrealizowanych nagraniach, spośród których wyróżnić należy, nawiązujący do twórczości Johna Lennona, album"AllWeAre Saying",nagrane z udziałem Keitha Richardsa i Dona Wasa kompozycje doo wop z krążka Aarona Neville’a "My True Story", wydawnictwo"Ghost On Ghost" grupy Iron and Wine, należący do "Sex Mob" "Cinema Circus & Spaghetti", oraz "Tony Scherr Trio"nagrany podczas poniedziałkowych koncertóww kultowym klubie The Living Room w Nowym Jorku.


Julian Lage

Amerykański gitarzysta jazzowy i kompozytor młodego pokolenia. Kiedy w wieku 21 lat nagrywał swój pierwszy album, miał już na koncie wiele muzycznych epizodów – od rodzinnego Santa Rosa po Nowy Jork. Młodziutki Lage nie bez powodu był nazywany „genialnym dzieckiem”. Mając zaledwie 8 lat, stał się bohaterem nominowanego do Oscara dokumentu, ”Jules at Eight” (1996). Film ukazywał fenomen talentu rozkwitającego muzyka, który, będąc całkowicie zafascynowanym gitarą, po prostu „nie mógł przestać na niej ćwiczyć”. Zaledwie rok po premierze filmu gitarzysta stanął na scenie obok samego Carlosa Santany, który zaprosił go do wykonania acid - rockowego Maggot Brain razem z grupą Funkadelic.

Kilka lat później, jako 11-latek, wszedł do studia z progresywnym bluegrassowym mandolinistą, Davidem Grismanem, ażeby w kolejnym roku wystąpić na scenie podczas ceremonii rozdania Nagród Grammy. Jako nastolatek występował wspólnie z takimi mistrzami, jak: banjonista, Béla Fleck, gitarzysta akustyczny, Doc Watson czy wibrafonista jazzowy, Gary Burton. „Doskonale pamiętam, jak w dzieciństwie mówiono do mnie: Jesteś taki dobry, będąc tak młodym. – Byłem wdzięczny za słowa uznania, jednak w duchu powtarzałem sobie, że moim celem jest bycie dobrym nie tylko w młodości, ale w każdym wieku”.

Mimo że Lage w pierwszej kolejności był jazzmanem i myślał jak jazzman, w dzieciństwie spędził niezliczoną ilość czasu na studiowaniu wszystkiego, co sytuowało się między bluesem i folkiem, aż po country i muzykę klasyczną. Przez pewien czas zgłębiał nawet tajniki muzyki indyjskiej, pobierając lekcje w Ali Akhbar College, w San Raphael. „W zasadzie zajmowałem się wszystkim, w czym byłem pewien, że mam jakieś braki”. Ta bezgraniczna ciekawość muzyczna pozwoliła wypracować otwarte i płynne podejście do twórczości, którą dopełnia nieprzeciętna zdolność gitarzysty do odnajdowania się w każdej estetyce z łatwością.

Większą część swojej kariery Lage spędził grając w duecie, trio i w konfiguracjach grupowych. Wydany w 2015 roku World’s Fair był jego pierwszym nagraniem solowym. „To była tylko jedna gitara akustyczna, bez overdubów, wyłącznie podstawa”. Jego dwoma głównymi źródłami inspiracji była twórczość paragwajskiego gitarzysty z początku XX wieku, Augustyna Barriosa (szczególnie sposób, w jaki jego kompozycje wykorzystywały wysoki, średni i niski zasięg gitary), jak również postać hiszpańskiego mistrza gitary klasycznej, Andreasa Segovia.

Czwarty album, wydany pod jego własnym nazwiskiem, to Arclight. Jak wyznaje artysta: „To jazzowe trio jest rezultatem mojego zamiłowania do Fendera Telecastera – realizacją odwiecznego marzenia, którego wcześniej nie podjąłem”. Album jest fuzją estetyki standardów jazzowych z rockową stylistyką lat 70. Towarzyszący artyście muzycy, basista, Scott Colley i perkusista, Kenny Welles, stanowią mocną reprezentację światowej czołówki sekcji rytmicznych. Połączenie genialnego warsztatu i ogromnego doświadczenia dojrzałych muzyków ze świeżością wybitnego gitarzysty, uznaje się za największe odkrycie od czasów Pata Metheny’ego.

Mimo całej aktywności i uznania na polu muzycznym, w jednej z ostatnio przeprowadzonych ankiet, Lage wyprzedził legendarne gwiazdy jazzu, wśród których zaleźli się: Bill Frisell, John Scofield i Pat Metheny. 

Źródło: Materiały promocyjne organizatora.

Gdzie:

  • Soho Factory, Mińska 25, Warszawa

Facebook